Een groen Guizhou verwelkomt de laatste teamleden

De hele dag is opgegaan aan transfers. Op weg naar het vliegveld hebben we nog een indruk gekregen van de industriële landbouw: gedurende tientallen kilometers zijn we langs plantages van alles en nog wat (van bananen over papaja’s, rijst, koffie, sla, …) gereden, die allen deel uitmaken van staatsboerderijen (blijkt dat 800.000 ha hier in landbouwgebruik is door deze staatsboerderijen, waarvan de productie hoofdzakelijk voor het Chinese vasteland bestemd is). En ja we hebben zelfs een maaidorser gezien, maar ’t was wel een model dat bij ons al lang in het museum staat.

Tijdens de vlucht naar Guizhou zijn we over een enorm groen en bergachtig karstlandschap gevlogen, bezaaid met de typische rijstvelden in terrasbouw. En omdat er toch voldoende van die karstheuvels zijn, wordt er her en der wel eentje "ontgind".

Na aankomst in Guyiang zijn we – in afwachting van de aankomst van Sofie en Tom – nog snel het stadspark (423 ha groot, alsjeblieft!) gaan bezoeken. Toen rond 20 u onze laatste teamleden – na 24 uur reis – aangekomen zijn, mochten ze direct – met wisselend succes – met de stokjes aan de slag.

Van de Chinese projectpartner hebben we ondertussen ook al een dik boek met projectresultaten ontvangen – helaas grotendeels in het Chinees. Als ze dat morgen tijdens de workshop allemaal toelichten, is er voor ons geen probleem.

China versus België: Guyiang wordt hier omschreven als een “provinciestadje”, met maar anderhalf miljoen inwoners. In bijlage een fotootje van de skyline van Guyiang. Voor een “provinciestadje” is dat niet slecht.